Orochimaru miał raz córeczkę Sakurę, która miała takiego pałera w łapach, że przestawiała samochody rękami. Nic dziwnego, że postanowiła sobie popracować w warsztacie samochodowym Itachiego, gdzie już pierwszego dnia ujawnił się jej talent do reperowania samochodów za pomocą wzroku. W przerwach od pracy wymachiwała sobie Sasuke nad głową, aż ten skołowaciał i podwiózł Sakurę do szkoły, szybując motorem nad zapadniami w jezdniach. I wszystko byłoby pięknie, życie toczyłoby się spokojnie dalej, gdyby Sakura nie otrzymała wprost z Kosmosu misji ratowania duchów przed złem tego świata. Nasza dzielna Mediatorka [tak!] pracuje właśnie nad sprawą babci Chiyo, którą zamordował ognioodporny zbrodniarz. Dzisiejsza analiza zaczyna się od starań Sakury, by DELIKATNIE przekazać wnusiowi [Sasori] wiadomość o mordzie babci.

Analizowany tekst nie jest nawet w połowie tak sensowny, jak nasz skromny wstęp. Analizują: Item & Jajo.

Stałam pod kinem ubrana w czarne rurki i zieloną tunikę. Do tego miałam korale pod kolor bluzki.

Nie umalowałam się, bo nie lubiłam. Uszu nie miałam przebitych. Nie lubiłam kolczyków. Uważałam, że to tylko strata pieniędzy.

Popatrzyłam na zegarek. Miał jeszcze 5 minut.

- Hej.- przywitałam się.

- Przepraszam za spóźnienie, ale miałem mały wypadek z motorem.- oświadczył.

- Nie spóźniłeś się.- powiedziałam.- jeździsz motorem? - spytałam.

- Tak. 

- Fajnie. Chciałeś mnie zabrać na przejażdżkę motorem?

Nie, żeby się wpraszała, prawda? 

- Zgadza się, ale popsuł się. Chciałem go naprawić, lecz zrobiło się późno. Wziąłem prysznic, przebrałem się i popędziłem.

- Nie szkodzi. Innym razem.- nie byłam teraz chętna na motory po porannej przygodzie.

Sasuke umiał jeździć po mistrzowsku motorem, lecz kiedy na karku ma się gang to wtedy to nie jest przyjemne.

- Racja.- uśmiechnął się. Odwzajemniłam go.

[po filmie]

- Widziałaś bohaterów? Byli całkiem nieźli. - powiedział.

- Tacy sobie. Najbardziej podobały mi się sceny.- oznajmiłam.

- Dlaczego?

- Były pełne akcji i dynamiki.- odparłam.

Usłyszałam dzwonek swego telefonu. Wyjęłam komórkę. Na wyświetlaczu dostrzegłam napis "Tata". Zaczyna się pomyślałam poirytowana znowu chce mnie kontrolować.

[Sasori opowiada o swojej rodzinie:]

- Moi rodzice zostali zamordowani. Wychowała mnie babcia.

- Musi być dobrą kobietą.

- Nie żyje.

- Jak to?

- Wybuchł gaz.

- A nie uważasz, że to nie był wypadek tylko ktoś upozorował wypadek? Ktoś kto chciał się zemścić na ciebie? - zasugerowałam. 

- Co? To niemożliwe.

- Jesteś pewien?

- Tak.

- A jeśli jednak? - nie poddawałam się.

- No może ty byłeś coś komuś winien i temu komuś tego nie oddało, więc on przyjechał do twojej babci, odkręcił gaz, zamknął drzwi i rzucił zapałkę, a cały dom się zapalił? - wypaliłam jednym tchem.

Spojrzał na mnie poważnie i  wybuchnął śmiechem. No tego to się nie spodziewałam. Byłam zaskoczona jego reakcją. Spodziewałam się wybuchu gniewu  lub irytacji, ale na  śmiech nie byłam przygotowana. To zbiło mnie z tropu.

- Oj Sakura jesteś śmieszna. Za dużo naoglądałaś się filmów akcji.- pokręcił głową i uspokoił się.

- Wiedziałem. Chodźmy do baru.- pociągnął mnie ze sobą, nie mając wyboru poszłam za nim. Mieliśmy wejść do budynku, gdy usłyszałam czyiś głos:

- A dokąd to się mała wybierasz? 

- Chodźmy.- pospieszyłam się by wejść do środka, ale Sasori zatrzymał się i odwrócił w kierunku mego wroga.

- Hej Sasuke.- przywitał się z nim. Nie mając wyboru odwróciłam się i spojrzałam na niego oczami pełnymi nienawiści.

Siedział na swym motorze ubrany w skórkę.

Otaksował mnie spojrzeniem od góry do dołu.- nieźle się wystroiłaś.- dodał.- czyżby randka? - spytał się z uśmiechem.

- może przyłączysz się do nas Sasuke? zamurowało mnie totalnie.

- Nie. On nie ma czasu, musi trenować na te swoje rajdy.- odparłam za niego szybko i pociągnęłam Sabakuna w kierunku budynku.

Uśmiechnął się do mnie złośliwie. Zagotowało się we mnie, ten dupek zrobił to specjalnie.

Zazgrzytałam zębami ze złości i zacisnęłam dłonie z bezsilności. 

- Chodźmy.- obaj weszli do budynku, a ja nie mając wyboru powlokłam się za nimi.

To jest najnudniejsza randka w moim życiu pomyślałam patrząc na dwójkę chłopaków rozmawiających o rajdach i samochodach.

- Ja już muszę iść.- odezwałam się. Nie zwrócili na mnie uwagi.- no to cześć.- pożegnałam się i położyłam pieniądze na stole,  nie zauważyli tego.

Byłam już w połowie drogi, gdy usłyszałam ryk motoru, zeszłam z jezdni by przepuścić tego kogoś co jechał na motorze, który mnie wyprzedził i stanął przede mną.

- Tu jesteś.- zdjął kask.

- Co? - warknęłam stając i patrząc na niego.- zepsułeś mi randkę wpraszając się na nią, to jeszcze obaj byliście tak zajęci, że mnie nie zauważyliście.- dodałam.

- Dostrzegliśmy.- odparł.

- Gdy wyszłam.- rzekłam.- a jestem już niedaleko domu, więc bardzo szybko mnie zauważyliście, że mnie nie ma.- dodałam z ironią.

- Dobra.- rzucił mi kask.- ale żadnych wyczynów jak dziś rano.- ostrzegłam.

- Masz to jak w banku.

 

- O co ci chodzi? - spytałam się.- przecież jestem pod swoim domem.- przypomniałam mu.

- Racja, lecz jakieś podziękowanie powinno być.- powiedział.

- Jeszcze go.- prychnęłam.- po takim zachowaniu jaki mi zaserwowaliście to raczej ty powinieneś mi podziękować wraz z Sasori, że was zaszczyciłam swoją obecnością.- odgryzłam się.

- Wiesz.- uśmiechnęłam się słodko i podeszłam do niego.- masz rację.- dodałam.

- Naprawdę? - ucieszył się.

- Nieeee!!!!!!!!!!!!!! - wrzasnęłam mu do ucha głośno.

- Dobra. Nie krzycz już.- potrząsnął głową.- słyszałem cię.- dodał.

- I dobrze, bo nie mam się zamiaru powtarzać. Nie mam zamiaru zapomnieć tego jak mnie olałeś. I pomyślałeś sobie pewnie, że jak mnie odwieziesz to mi złość przejdzie, ale się myliłeś, nie zapomnę tego, bo nie zamierzam. I zapamiętaj sobie Uchiha, że nadal cię nie lubię.

- Hej tato.- przywitałam się.

- Gdzie ty byłaś? - popatrzył się na mnie surowo.

- No cóż, byłabym szybciej gdyby dwaj matoły nie zagadały się, to bym była wcześniej.-  powiedziałam.

- Dwa matoły? -  usłyszałam w głosie taty nutkę niedowierzania i chłodu. Zaczyna się pomyślałam. Popatrzył na mnie surowo.- kim oni byli? - zapytał  złym tonem. Tata chce mnie chronić za wszelką cenę od brudnych łap chłopaków, którzy mogą zrobić jego kochanej jedynaczce krzywdę.

- Sasori no Sabakun kolega z pracy i Sasuke Uchiha.- rzekłam.

...ominęłam oszołomionego ojca i pomknęłam na górę.

- Ja sobie porozmawiam z tym Sasuke, gdy tu przyjdzie następnym razem.- doszło do moich uszu.

- Nareszcie w domu.- rozciągnęłam się zadowolona, drgnęłam czując znajomy chłód, opuściłam ręce i rozejrzałam się szybko. Przede mną pojawiła się postać...

- Pani Chiyo? - rzekłam.

- Sakura. On tam jest. Wrócił.- szepnęła.

Spojrzałam na nią poważnie.

- Gdzie? - zapytałam się.

- W moim domu.- odparła drżącym głosem.

- Już idę.- przebrałam się w dżinsy biodrówki, obszerną bluzę i trampki.

Podeszłam do okna, które otworzyłam, weszłam na parapet, nałożyłam kaptur na głowę, po czym wspięłam na drzewo i zeskoczyłam na dół.

Nie minęła godzina, gdy byłam na miejscu. Zatrzymałam się kilka metrów dalej. Dostrzegłam motor pozostawiony na drodze.- więc tu jest.- mruknęła.

- Tak.- babcia Chiyo zmaterializowała się przy mnie. Nie przestraszyłam się, gdyż byłam do tego przyzwyczajona.

- Gdzie dokładnie się znajduje? - zapytałam się jej.

- Nic mi nie będzie.- oświadczyłam.

- On może cię zabić.- rzekła.

- Wiem babciu Chiyo, ale umiem się bronić i mam doświadczenie w bójkach. Dam sobie radę.- zapewniłam ją.

- No dobrze.- zgodziła się.

- Idę.- zaczęłam się skradać, obserwując go uważnie. Pomału i ostrożnie stawiałam stopy na ziemi by mnie nie usłyszał. Po chwili zakradłam się za drzewo i zza niego popatrzyłam na niego.

Nie ruszał się. Trzymał ręce w kieszeni i patrzył się przed siebie na ruiny domu. Ciekawe dlaczego tu przyszedł? zastanawiałam się. Może ma wyrzuty sumienia? Albo przyszedł patrzeć na swój triumf jakim było morderstwo staruszki? A może szuka tutaj jakiegoś śladu? Tysiące pytań tłukło mi się po głowie. I wtedy nadepnęłam na gałązki. Przeklęłam. Modliłam się by nie usłyszał, ale jak na złość odwrócił się. Położyłam się na ziemi.

I wtedy nadepnęłam na gałązki.

- Hej czekaj!!!!! - krzyknął. Nie odwróciłam się, a nawet nie zamierzałam się zatrzymywać. Chciałam jeszcze pożyć.

Ale on był szybszy i dopadł mnie, gdy byłam blisko już roweru. Po prostu się na mnie rzucił.

- Puszczaj mnie!!!!!!!! - krzyknęłam zmienionym głosem.

- Nie ma mowy.- szarpałam się z nim, chciał mi zdjąć kaptur z głowy.

- Nie!!!!!!!!! - kopnęłam go w krocze.

- Nigdzie nie pójdziesz.- rzucił, ciągnąc mnie. Drugą nogą uderzyłam go w dłoń, syknął z bólu, lecz mnie nie puścił.

- Ty mały draniu.- rzekł wściekły i przyciągnął ją bliżej.

Byłam w złym położeniu. Odwróciłam się i zamarłam widząc czarne tęczówki.

- Sasuke? - wyszeptałam. Ten znieruchomiał i spojrzał na mnie.

- Skąd znasz moje imię? - było ciemno i nie dostrzegł mej twarzy pod kapturem.

Pędziłam niczym wicher na tym rowerze, pedałowałam tak szybko jak mogłam. Spociłam się już, a mój oddech stał się urwany i płytki. Musiałam jak najszybciej stąd zniknąć. Dlaczego? pomyślałam.

Niepokoiło mnie to, że on tam był. Czego tam szukał? zadałam sobie po raz setny to pytanie.

Robiło się coraz ciekawiej. Morderstwo staruszki, nieznany sprawca, wnuk zmarłej i Sasuke. To wszystko nie kupało się kupy, właściwie wszystko prócz Uchihy.

Zaczęłam się rozglądać i wtedy natrafiłam wzrokiem rosnące kilka metrów ode mnie jakieś krzaki. Skrzywiłam się. Podrapię się na pewno i będzie niewygodne. Nie pasowało mi to, ale przecież dać się złapać jemu? - nigdy.- powiedziałam do siebie. Już sobie wyobraziłam jak zadaje mi te swoje głupie pytania. A co ja niby  by mu odpowiedziała na pytanie co tu robisz? Bo na pewno by zażądał prawdy.

Ja:- No więc....- język mi się plącze.

On:- Gadaj.

Ja:- Dobra. Jestem mediatorką.

Widzę duchy odkąd sięgam pamiętam. Pomagam im przechodzić na drugą stronę by mogły zaznać spokój.

Potrząsnęłam głową. Nie chciałam by tak było.

Motor się zbliżał. Podjechałam do krzaków, zsiadłam z roweru i schowałam się w kryjówce z moim środkiem transportu. Słyszałam jak nadjeżdża. Po chwili dojechał do mojej kryjówki. Widziałam jak staje i patrzy na drogę. Pewnie jest zdziwiony tym, że mnie nie ma, a przecież by mnie dogonił. Wie, że nie mogłam uciec daleko i rozpłynąć się w powietrzu. Zamarłam w bezruchu, gdy zatrzymał wzrok na krzakach. Błagam jedź modliłam się w duchu.

Widać moje modlitwy zostały wysłuchane, bo ostatni raz zmierzył okolice wzrokiem,  po czym pojechał dalej.

- Nareszcie mogę jechać do domu.- otrzepałam się z liści, wsiadłam na rower i pognałam do domu.- w końcu.- dodałam, będąc pół godziny później w swym pokoju. Padłam na łóżko. Byłam zmęczona. Miałam wszystkiego dosyć. Na szczęście jutro była niedziela i wyśpię się porządnie.

Jedyny dzień w tygodniu kiedy mogę sobie pospać pomyślałam. Myślałam uporczywie o tym co tam robił brunet, lecz potrząsnęłam głowy.

Naprawiłam jakąś usterkę w silniku. Trudno było to wyjąć.

- Mam.- wyciągnęłam sprawcę. W ręku trzymałam klucz francuski, który jakiś sposobem znalazł się w silniku. Pewnie właściciel nie będzie wiedział jak się tu znalazł pomyślałam ponuro.

Jakie to jeszcze dziwne rzeczy wyjmę z samochodów? zastanawiałam się. Wyprostowałam się. Wtedy kątem oka dostrzegłam czarne włosy. Ponownie zanurzyłam się pod maskę.

Wiedziałam kto i na dodatek chyba kierował się w moją stronę.

Po chwili usłyszałam jego szept:

- Hej.- nawet nie podskoczyłam. Odwróciłam twarz w jego kierunku.

Dostrzegłam wpatrzone we mnie czarne tęczówki.

[Sasuke nakazuje Sakurze wymienić koło w jego motorze:]

- Daj już spokój, dobra? Powiedziałem, że ty i zrobisz to.- powiedział.

- Nie.- chwyciłam się słupa obiema rękami.

- Nie zachowuj się jak dziecko.- puścił mnie i podszedł do mnie.

- Będę. Nigdzie nie pójdę.- skwitowałam krótko. Westchnął, po chwili na jego wargach pojawił się uśmiech. Przybliżył twarz do mojej.

- Więc nie zrobi ci różnicy jak cię pocałuję.- oświadczył.

Spojrzałam na niego zaskoczona. On miałby pocałować dziewczynę w ogrodniczkach i kucykach, która jest cała umorusana smarem i olejem? Jakoś w to wątpiłam. Na pewno nie wyglądałam seksownie czy ładnie. On się ze mnie wyśmiewa.

Czułam jak serce wali mi oszalałe, a nogi mam jak z waty. W końcu nie wytrzymałam i odskoczyłam jak oparzona.- wygrałeś. Pójdę.- rzuciłam. Uśmiechnął się zwycięsko.

Tak jak myślałam, obie opony były nienaruszone. Kopnęłam tylną butem.

- Rzeczywiście guma.- stwierdziłam z ironią, po czym odwróciłam się i minęłam go, lecz on mnie złapał za ramię.

[...]

- Miałem powód.- oświadczył.

- A mogę wiedzieć jaki? - zapytałam się bruneta.

- Chciałem cię wybawić.

 

- Dobra. Mów.- rzekłam.

- Tak lepiej.- puścił mnie. Rozmasowałam sobie rękę.

- To bolało.- powiedziałam z wyrzutem.

- Z tobą tak trzeba.- rzekł.

- Dupek.- warknęłam. Skrzywił się.

- Wymyśl coś innego.

- Mów czego chcesz i spadaj.- warknęłam.

- Ok. Byłaś wczoraj tam? - spojrzał na mnie poważnie.

- Gdzie? - wiedziałam o co mu chodzi, ale nie zamierzałam mu mówić, udawałam.

- Na ruinach tego domu.- odparł.

- Kiedy?

- W nocy.

- O tej porze to ja śpię.

- Ale masz rower?

- Mam, bo co? - zapytałam udając zdziwienie.

- Jaki kolor?

- Żółty z niebieskim.

- Hmm...- zamyślił się.

- Co?

- Nic.

- Mogę już iść?

- Tak.

- Nareszcie.- mruknęłam, po czym odwróciłam się i odeszłam.

- Sakura! - usłyszałam jak mnie woła. Odwróciłam się zrezygnowana.

- Co? - zapytałam beznamiętnie.

- Byłaś tam.

- Wcale nie.- oburzyłam się. 

- Tak.- wkurzyłam się i zawróciłam.

- Zobaczymy.- usłyszałam jeszcze, w odpowiedzi prychnęłam. Ale zakiełkował się we mnie niepokój.

A jak naprawdę rozpoznał, że to ja? pomyślałam, ale zaraz pokręciłam głową. To niemożliwe przemknęło mi przez myśl.

O 19:30 skończyłam pracę. Przebrałam się w dżinsy, bluzkę na krótki rękaw z napisem"Hello Kitty", na to czarną bluzę z kapturem.

Wyprowadziłam mój rower ze składziku, który o dziwo zmieścił się w nim,

Zaczął padać lekki deszczyk, nałożyłam na głowę kaptur bym nie zmokła. Właśnie wjechałam w wąską uliczkę. Niedługo będę w domu pomyślałam. Jeszcze jeden zakręt i..wtedy zobaczyłam, że ktoś zajeżdża mi drogę motorem przed nosem.

Przerażona wyhamowałam i runęłam z rowerem na jezdnię. Zaczęłam wstawać z  kamiennego podłoża.

Całe ciało mnie bolało. Zwłaszcza kolano, na które upadłam i teraz strasznie mnie bolało.

Poczułam metaliczny smak w ustach. Dotknęłam czoło. No pięknię pomyślałam.

Nie dość, że jeszcze kolano to i czoło mam poranione. Wyprostowałam się, podniosłam rower.

Na szczęście nic w nim nie zepsułam tylko ja byłam poszkodowana.

Spojrzałam ze złością na sprawcę, który jak gdyby nic siedział sobie na motorze. Po chwili wyłączył maszynę, zdjął kask i stanął naprzeciwko mnie. Zamurowało mnie. To był Uchiha!!!.

Zawrzało we mnie. Ten dupek o mało mnie nie zabił. Chciałam się odezwać i wykrzyczeć mu co sobie myśli, ale ugryzłam się w język.

Chciałam zobaczyć co zrobi. Szedł w moim kierunku, w jego ręku błysnął scyzoryk.

- To ty.- rzucił złowrogim tonem. [Nie, ja to nie ja.]Przełknęłam ślinę. Zrobiło się gorąco. On chyba zamierzał mnie zabić. 

[koniec notki]

[początek kolejnej:]

Wciągnęłam powietrze. On naprawdę nie żartował naprawdę zamierzał mnie zabić. Nie poczułam strachu.

Dlaczego? Ponieważ nieraz duchy próbowały mnie zabić przy użyciu swych mocy, ale jakoś zawsze wychodziłam prawie cało nie licząc złamanego nosa czy kilka ran, lecz moi przeciwnicy zawsze wyglądali gorzej.

To mogę zapewnić. Wiele razy też walczyłam z prawdziwymi psychopatami i zabójcami. Normalnie ci to mieli pomysły. Choć jednemu udało mnie się ogłuszyć. Gdy się ocknęłam byłam przywiązana, a on ostrzył nóż by mnie nim poderżnąć gardło i poćwiartować na kawałki jak zrobił to z swoją żoną i córeczką.

To właśnie one przyszły prosząc mnie o pomoc. Chciały przejść na drugą stronę, dość miały tułaczki po świecie, gdy ich nikt nie widzi. Pomogłam się.

"Nożownik", bo tak się nazwał. Był dumny z tego przezwiska, bo pasowało do jego sztuki.

Jakoś się wtedy uwolniłam i posmakował mojego prawego sierpowego.

To było zeszłej jesieni. To był jeden powód naszej przeprowadzki. Poniekąd tamta policja już mnie znała i mówiła po imieniu.

Nigdy nie mogli zrozumieć jak ja łapię szybciej przestępców od nich. Byłam tam sławna.

W końcu mój ojciec nie wytrzymał i zabrał mnie stamtąd bym mogli zacząć nowe życie, gdzie indziej. Policja przyjęła to z ulgą. Cieszyli się, że się mnie pozbyli.

Przeanalizowałam wszystkie moje przygody i doszłam do wniosku, że w takiej sytuacji znalazłam się po raz pierwszy w życiu. Po pierwsze Sasuke już trochę znałam i nie sądziłam, że będzie do czegoś takiego zdolny. Widocznie się myliłam. Nie pozostało mi nic innego jak walczyć. Właściwie nie zamierzałam dać się zabić. Walczyć umiałam. Postawiłam rower na stopce i odeszłam kilka kroków od mojego środka transportu.

- Zapłacisz mi za to, że mnie śledziłeś dupku.- wysyczał. O nie myślał, że to ja jestem tym co go śledził. To była prawda, lecz nie przyznałam się. Otworzyłam usta by powiedzieć, że to ja kiedy on rzucił się na mnie. Runęliśmy na twardą powierzchnię. Kolejny raz pomyślałam ponuro.

Moja pupa nie była z tego zadowolona.

Próbowałam go zwalić z siebie, ale był zbyt ciężki. Powinien przejść na dietę przyszło mi na myśl. Unieruchomił mi ręce, które przytrzymywał swoją rękę.

W drugiej trzymał tą swój scyzoryk, który zamierzał mi przystawić do szyi i poderżnąć gardło. Nie ma mowy wyrwałam ręce z jego uścisku i walnęłam pięścią w jego nos. Usłyszałam miłe dla mego ucha chrząśnięcie. Uśmiechnęłam się zwycięsko. Chyba złamałam mu nos. Pomimo wszystko należało mu się. Zasyczał i złapał się za niego. Na to czekałam, kopnęłam go w krocze, gdyż to zawsze działa na płeć przeciwną. Jęknął i złapał się za swe przyrodzenie. Chłopcy pomyślałam.

Błyskawicznie zepchnęłam go z siebie, wstałam, chciałam uciec, gdy ten nagle złapał mnie za bluzę.

- Nigdzie nie pójdziesz.- rzucił. Odwróciłam się. Nigdy nie widziałam go tak wściekłego. 

- Puszczaj! - krzyknęłam zmienionym głosem.

- Nie ma mowy. Najpierw powiesz mi dlaczego mnie śledziłeś chłoptasiu.- warknął. No teraz to naprawdę przeholował. Teraz chciałam udawać, ale bez obrazy jestem przecież dziewczyną i widać to przez zarys bluzy.

Widocznie było zbyt ciemno i nie widział tego lub był ślepy.

Ale przecież leżał na mnie to musiał coś wyczuć.

Widocznie jest ślepy uznałam w końcu. Tak się zamyśliłam, że dopiero spostrzegłam, że mnie ciągnie.

- Nie boję się taki smarkaczy.- odparł. Kopnęłam go w kolano. Ale nie puścił mnie tylko wycelował pięścią w moją twarz. Nie będzie ładnie wyglądać pomyślałam. Poczułam uderzenie w prawym poliku, pod wpływem siły ciosu zatoczyłam się kilka metrów do tyłu. Złapałam się za bolące miejsce. Teraz to mnie wkurzył na maksa. Damski bokser uznałam.

Uświadomiłam sobie wtedy, że popełniłam błąd. Nie powinnam w ogóle grać tej farsy, lecz było za późno i musiałam ją kontynuować.

Podcięłam mu nogi i wycelowałam mu w oko.

Będzie miał śliwę uśmiechnęłam się. Niech cierpi. 

- Ty...- wycelował we mnie pięść, lecz złapałam go za rękę i przerzuciłam przez siebie. Wylądował na ziemi.

- Dobrze ci tak.- mruknęłam. Ten podczołgał się i złapał mnie za nogę, upadłam na niefortunnie na podłoże chodnika, o który uderzyłam.

Zanim jednak straciłam przytomność dostrzegłam twarz Uchihy, który zdjął mi kaptur. Napotkałam jego zszokowane spojrzenie.

- Sakura? 

Otworzyłam oczy, musiałam kilka razy mrugać by zobaczyć wyraźnie obraz. Poczułam łupiący ból głowy. Dotknęłam ręką policzka, syknęłam czując jak jest obolały i spuchnięty. Usiadłam na łóżku. Po chwili dostrzegłam jasnożółte ściany. Rozejrzałam się po wnętrzu ciekawie. Nie wiedziałam, gdzie byłam. Pokój był czysty. Naprzeciwko łóżka stała dębowa szafa, obok niej komoda.  Po drugiej stronie stało biurko z komputerem, na którym się walały jakieś czasopisma. Dostrzegłam auto na okładce. W rogu stała doniczka z drzewkiem banzai.

[opis pokoju, opis pokoju, opis pokoju...

wchodzi matka Sasuke:]

Odwróciłam twarz w ich kierunku. W drzwiach stała brunetka o czarnych oczach i ciepłym uśmiechu. Ubrana była w granatową sukienkę, na którą miała narzucony fartuch na nogach miała wygodne kapcie. W ręku trzymała tacę z zupą.

- Widzę, że się obudziłaś.- stwierdziła.- przyniosłam ci ciepły rosół.- podeszła do łóżka i położyła mi tacę.

[...]

- Jestem Sakura Haruno.- przedstawiłam się.

- Miło mi.- odparła i popatrzyła na mnie ze współczuciem.- nieźle cię ci chuligani urządzili. Dobrze, że mój syn...

- Muszę wracać do domu.- chciałam wstać, ale brunetka mnie zatrzymała.

- Nie.- powiedziała stanowczo.- musisz leżeć. Spędzisz u nas noc.- dodała.

- Ale mój tata...

-...o wszystkim wie i się zgodził. Przyjedzie po ciebie jutro.- dokończyła.

- Dziękuję.- rzekłam z wdzięcznością.

- A teraz zjedź rosół.

- wstała i wyszła. Ja zabrałam się za jedzenie. Była pyszna.

Po chwili usłyszałam pukaniem podniosłam głowę.

Zobaczyłam Sasuke.

[Sakura czyni Wyrzuty:]

Twoja mama jest miła tylko nie wie, że ma syna zbrodniarza. Jesteś chyba najgorszym przypadkiem jaki kiedykolwiek spotkałam.

- Skończyłaś? - spytał z ironią.

- Zapomniałam jeszcze dodać, że jesteś damskim bokserem i poobijałeś mnie tak, że z miesiąc minie nim te siniaki znikną. Nienawidzę cię.- wysyczałam.- teraz koniec.- dodałam.

- Nigdzie nie pójdziesz.- zagrodził mi drogę. 

- Zejdź mi z drogi.- ominęłam go, lecz złapał mnie za rękę.

- Sama tego chciałaś.- wyszarpnęłam się z jego uścisku. Nareszcie pomyślałam triumfalnie. Ale zaraz pokój zaczął wirować dookoła mnie. Czułam jak nogi uginają się pode mną. Zaraz upadnę przemknęło mi przez myśl. Próbowałam utrzymać równowagę, lecz było to na darmo. Zamknęłam oczy.

- Wiedziałem, że tak będzie.- usłyszał blisko siebie jego głos.

Otworzyłam oczy. Przed sobą dostrzegłam jego twarz. On mnie złapał ratując przed upadkiem.

Moja ręka wylądowała na jego torsie.

W miejscu, gdzie biło jego serce, a biło równomiernie i powoli. Napotkałam wzrok jego czarnych oczu.

Utonęłam w nich. Były takie głębokie.

Czułam, że odlatuję daleko stąd gdzieś w kosmos.

Przełknęłam ślinę, a moje serce przyspieszyło. Poczułam jego męski zapach, który mi się spodobał.

Teraz wiedziałam dlaczego dziewczyny za nim szaleją. Żadna nie mogła oprzeć się głębi jego oczu, który jakby przenikały moją duszę.

- No dobra. Nie wiedziałem, że to ty. Jechałem do domu, gdy zobaczyłem cię na rowerze w kapturze.

- Zaczęliśmy bójkę jak wiesz. Po krótkiej szarpaninie, przewróciłaś się i uderzyłaś o chodnik. Wtedy zdjąłem ci kaptur i odkryłem, że to ty. Nie chciałem cię pobić. Ale nie wyglądałaś dobrze. Wziąłem cię, więc do siebie.

- Co z moim rowerem?

[...]

- Uchiha jeśli mi  go zepsułeś to już nie żyjesz.- zagroziłam mu. To był mój jedyny środek lokomocji, a tata zrezygnował kupna mi skutera czy motoru, gdyż jak zobaczył jak kiedyś wróciłam po jeździe po rowerze.

Przestraszył się mego widoku. Nic dziwnego jeśli potrafiłam się potłuc tak na rowerze to jak bym wyglądała po jeździe, z którąkolwiek maszyn.

- Spokojnie Itachi już go ogląda.- odparł.

- Już to widzę.- rzekłam z ironią.

- Zaczynam podejrzewać, że rzeczywiście mnie nie lubisz.

- Bo to prawda.

- Niedobrze skoro będziemy razem spali.

- Słucham????!!!!!!!! - podniosłam się raptownie z łóżka.

- Spokojnie. Nie tak gwałtownie.

- Jak mam być spokojna kiedy wyjeżdżasz z takim tekstem!!!!!!! - wrzasnęłam.

- No to moje łóżko. 

- Będziesz spał sobie na kanapie.

- Nie mamy kanapy.

- To na podłodze.

- Dobra. To był tylko żart.- wyznał.

- Wcale śmieszny nie był.- ofuknęłam go.- jesteś nienormalny.

- A ty sztywna.

Było mi tak ciepło. Zamruczałam z zadowolenia, było tak przyjemnie, więc przysunęłam się bliżej by poczuć to ciepło. O tak pomyślałam przytulając się. Czułam się bezpiecznie. Westchnęłam głęboko i ułożyłam się wygodnie. Już zasypiałam, gdy "moje ciepełko" się poruszyło co mi się nie spodobało. 

- Nie ruszaj się.- mruknęłam niezadowolona. Nie otworzyłam oczu.

- Co tu robisz? - zapytałam złowrogo.

- Śpię.

- To widzę. Ale dlaczego tutaj?

- Bo to moje łóżko.

- Wiem to. Ale o ile sobie przypominam to mnie tutaj przyniosłeś i położyłeś, więc ciebie nie powinno ty być.

- Fakt, ale nie miałem gdzie spać.

- Lubię się rozłożyć na całym łóżku.- czułam jak policzki mi płoną.

- Jasne i dlatego jesteś cała czerwona.- zaśmiał się.- nie widziałaś nigdy półnagiego mężczyzny? - spytał.

- To wezmę prysznic.- zdecydował.

- Nie.- zaprzeczyłam szybko.

- A to dlaczego? - spojrzał na mnie.

- Bo ja tego sobie nie życzę.- odparłam spokojnie. Łazienkę miał blisko swego pokoju. Gdyby teraz wszedł pod prysznic i wyszedł mokry w samym ręczniku to...przymknęłam powieki wyobrażając to sobie.

Wymazałam obraz z pamięci, lecz on zakodował się w moim mózgu. Już wiedziałam, że cały dzień będę miała to przed oczami. Chybabym śliniła się na jego widok.

- Taa.- patrzyłam jak bierze ręcznik i znika w łazience. Po chwili do moich uszu doszedł szum prysznica.

- No i pięknie.- mruknęłam niezadowolona. Ukrył twarz w poduszce.

Ze złości chciało mi się płakać.- dlaczego akurat ja? - jęknęłam.

- Widocznie akurat było ci to pisane.- usłyszałam. Podniosłam głowę i spojrzałam na niego. Ku mojemu rozczarowaniu był ubrany, ale mokre włosy świadczyły o tym, że brał prysznic. Odbija mi kompletnie pomyślałam. Powinnam się cieszyć, że jest ubrany, a nie na odwrót.

- Jakoś mnie nie bawi, że cię poznałam i muszę cię znosić.- wyżaliłam się.

- Nawzajem.

- Ty.!

- I jeszcze jedna rada.- zaczął. Spojrzałam na niego.

- Tak?

- Zacznij się ubierać jak dziewczyna.

- A nie jestem nią? - najeżyłam się.- według ciebie wyglądam na chłopaka? - byłam gotowa do walki.

- Cóż.- obrzucił mnie spojrzeniem.- tak. Jesteś chłopczycą.- stwierdził. Wzięłam głęboki oddech. Sakura spokojnie to nic takiego tłumaczyłam sobie.

- Co masz przez to na myśli?

- No noś jakieś sukienki czy coś.

- Mam się ubierać jak jakaś zdzira?

- No nie, ale załóż jakieś damskie spodnie. Coś dziewczęcego. - powiedział.

- Ubieram się jak chcę. I nic ci do tego.- oświadczyłam.

- No tak, ale następnym razem znów mogę wziąć cię za chłopaka i pobić.

A jak ubierzesz się jak twoja płeć to rozpoznam cię z daleka.

- Według ciebie nie jestem dziewczęca?

- Sakura ja...

- Odpowiedź tak lub nie.- zażądałam. Popatrzył na mnie.

- Nie.- to mnie zabolało. Dlaczego każdy facet uważa, że jestem chłopczycą skoro noszę dżinsy i nawet czasem ubiorę się normalnie?

Po południu przyjechał po mnie tata, który jak strzała wpadł do pokoju Sasuke i mnie uściskał.

[...]

- Już więcej nie puszczę cię w nocy samej.

- Co masz na myśli?

- Będę cię odwoził i przywoził.

- Tato ja..- zaczęłam. Nie chciałam by po mnie przyjeżdżał. Nie byłam już małym dzieckiem i potrafiłam o siebie zadbać.

- Przestań marudzić i ubieraj się. Dobrze, że Sasuke tamtędy przejeżdżał i uratował cię.- rzekł. Zrobiłam skrzywioną minę i zaczęłam się ubierać. Opcja pilnowania przez tatę wcale mi się nie podobała.

- Dziękuję ci Sasuke, że pomogłeś mojej córce.- uścisnął mu rękę. Patrzyłam na to wszystko z ponurą miną. Jasne pomyślałam sam mnie tak poturbował, a teraz zgrywa bohatera.- dziękuję też pani za opiekę nad moją córką.- powiedział do Mikoto.

[...]

- Nie ma za co.- powiedział.- musiałem jej pomóc.- dodał. Przewróciłam oczami. Teraz czeka mnie kazanie. To przez niego.

Popatrzyłam na niego morderczym wzrokiem, ale on tego nawet nie zauważył zajęty rozmową z moim ojcem. Wierutne kłamstwa. Czy mój ojciec nie widzi, że ten dupek kłamie? Widać nie skoro go chwali. Jak tak będzie to zrobi mu zdjęcie, oprawi w ramkę, powiesi nad łóżkiem i będzie patrzył na niego z uwielbieniem.

Takie guru. Jeśli sobie przypominam z historii to Kakashi nazwał to kultem jednostki. Jednak coś zapamiętałam z lekcji tego nudziarza, gdzie połowa klasy spała na ławkach, gdy on mówił.

Chociaż większość lekcji czytał te swoje zboczone książeczki, które pisał nasz nauczyciel od japońskiego Jiraya. Jedyna osoba co czyta te bzdety przemknęło mi przez myśl.

- Sakura.- głos ojca wyrwał mnie z zamyśleń.

- Tak? - mruknęłam.

- Podziękuj wszystkim za opiekę zwłaszcza Sasuke.- rzucił.

- Oczywiście.- musiałam to zrobić.

Najpierw podeszłam do uśmiechniętej brunetki.- dziękuję pani. Za wszystko.- rzekłam z wdzięcznością. Dziękowałam jej z ochotą. Była dla mnie opiekuńcza i miła.

Nie co ten Uchiha.

- Proszę. Dbaj o siebie i nie chodź więcej po nocy.- uścisnęła mnie. Poczułam jej ciepło. Matczyna troska. Czułam się taka kochana i bezpieczna. Teraz poczułam jak bardzo mi jej brakuje, jeszcze chwila i bym się rozkleiła, ale nie mogłam, musiałam być twarda. Pani Uchiha bardzo się o mnie troszczyła. Pewnie taka by była moja mama.

- Dobrze.- oddałam uścisk. Po chwili ją puściłam.- jedziemy tato.- dodałam i skierowałam się w kierunku drzwi.

 

- Sakura.- usłyszałam groźny głos. Westchnęłam. Używał tego tonu tylko wtedy, gdy porządnie się na mnie rozzłościł.

- Tak. Już.- podeszłam z ociąganiem do czarnookiego. Patrzyłam na niego, on na mnie.

- Sakura.- powtórzył ostrzej tata. 

- Dziękuję.- rzuciłam z niechęcią. Mój własny ojciec mnie do tego zmusił. Co za zbrodnia. Moja duma i honor zostały zdeptane i upokorzone.

- Nie potrzebuję niczyjej pomocy zwłaszcza twojej.- syknęłam cicho by on to usłyszał.

- Czego ty chcesz? Przecież nie zachowałem się jak ostatni drań i nie zostawiłem cię na pastwę losu byś się wykrwawiła tylko zabrałem cię do domy by moja mama cię opatrzyła.- odpowiedział.

- Prawda.- zgodziłam się.- ale moja duma i krew zostały splamione.- rzuciłam.

- A co ty rycerz?

- Nie kpij ze mnie.- warknęłam.

- Bo co?

- Pstro.- rzekłam.

- Już. Dziękuję Sasuke.- nadepnęłam mu boleśnie na stopę. Jęknął z bólu.- ojej nie chciałam. Przepraszam.- odparłam z fałszywą słodyczą.

- Kurde.- przeklęłam. Do tego jeszcze te siniaki. Gdy dwa dni później poszłam do szkoły wszyscy patrzyli na mnie dziwnie. Chyba stanowiłam nową atrakcję turystyczną za free. Lecz ignorowałam ich natarczywe spojrzenia i chichoty. Chciałam by to wszystko było za mną. W pracy przynajmniej nikt nie pytał, ale ciągle czułam ich spojrzenia na sobie. Jedynie Sasori był w porządku. Podszedł do mnie któregoś dnia, gdy zmieniałam koło u samochodu i po prostu zagadał.

- Hej.- rzucił.

- Cześć.- mruknęłam. Wow w końcu któryś się do mnie odezwał. Czyli jednak nie jestem sama jak Robinson Cruzoe, ale on przynajmniej przy sobie Piętaszka. A ja nawet tego nie miałam.

Właśnie pomyślałam. Kiedy przywiozą mój spadek po babci, który był pięknym białym wilkiem o głębokim spojrzeniu czarnych oczu.

Będę mogła do niego mówić, a on będzie mnie słuchał. Powierzę mu wszystkie swoje tajemnice, a on je zachowa. I nie wyśmieje przemknęło mi z goryczą na wspomnienie byłego chłopaka, który był nim 2 dni.

[Sasori wspomina babcię:]

- Tak. Była dobra, miła, opiekuńcza. Kochałem ją, lecz straciłem ją gdy spalił się dom.- umilkł na chwilę.- byłem wtedy nad jeziorem z kumplami. Podczas gdy ja się bawiłem ona spłonęła. Gdy wróciłem dom się palił. Straż ugasiła pożar, ale z jej już nic nie zostało.

- Musiało ci być ciężko.- powiedziałam cicho.

- Tak.

- Znam to uczucie.- przypomniała mi się mglista postać mamy, za którą zatęskniłam. Bardzo mi jej brakowało, ale cóż muszę się z tym pogodzić.

- Ale Ka powiedział...

- Kto to jest Ka? - zapytałam. Otwierał usta, gdy do moich uszu doszło wołanie Itachiego. - Już idę!!! - odkrzyknął brązowooki.- fajnie się gadało.

- uśmiechnął się i odszedł pozostawiając mnie z jednym pytaniem w głowie: Kim jest Ka?

- Ka.- mruknęłam do siebie. Ciekawe co to za typ? Z tego co powiedział Sasori wywnioskowałam, że to mężczyzna i jest kilka lat starszy od niego.

Ale od jakie to imię? 

Westchnęłam przeciągle. I wtedy mnie olśniło.- babcia Chiyo!!! - krzyknęłam głośno zadowolona. Ona mogła znać tego Ka, więc może mi pomóc. Ludzie popatrzyli za mną dziwnie, ale zignorowałam ich spojrzenia, gdyż byłam w euforii. Nie mogłam się doczekać kiedy ją wezwę. Nie mogłam tego zrobić w domu, gdyż ostatnio tata co dziesięć minut przychodził i sprawdzał czy jestem w pokoju. Bał się czy nie zwiałam z domu co mnie denerwowało. Nie miałam zamiaru łamać jego zakazu już i tak miałam u niego przechlapane. Weszłam do parku imienia Hashiramy Senju, który był założycielem tego miasta. Był to cudowny zakątek. Szłam "Aleją Sakury" jak nazwano tą TĘ! dróżkę, gdy po obu stronach rosły drzewa wiśni. Zmierzałam do mojego ulubionego zakątka z ławeczką, gdzie dochodził do mnie zapach kwiatów wiśni i szumu wody, gdyż niedaleko znajdowało się jeziorko z mostem.

[Babcia Chiyo nie wie kim jest Ka, ale przypomina sobie, że razu pewnego jej wnuś Sasori spotkał się - przed laty! - z jakimś kolegą przy starej fabryce. Sakura wpada na genialny PLAN:]

- Wiem.- wiedziałam co zrobię. Pójdę do tej fabryki dziś wieczorem. Jakoś się wymknę. Wiedziałam, że będą miała przechlapane jeśli mnie tata przyłapie, ale nie miałam wyboru musiałam to zrobić. To dla spokoju babciu Chiyo przemknęło mi przez myśl.

Dobra jakoś mi się udało wymknąć z domu. Tata sobie teraz smacznie spał, a ja byłam w drodze do tej fabryki. Czułam wyrzuty sumienia, ale co mogłam zrobić? Powiedzenie prawdy nie wchodziło w rachubę. Miałabym zaklepane miejsce w psychiatryku. Wyobraziłam sobie ściany pomalowane na biało, małe okienka z kratami ledwo przepuszczające światło. Mała klitka z jednym łóżkiem, a ja ubrana na biało z kaftanem bezpieczeństwa bym nie zrobiła sobie krzywdy. Wstrząsnęło mną. Nie miałam ochoty tam wylądować. Wolałam już kłamać.

- Muszę uważać.- mruknęłam. Mknęłam na skuterze przez uśpione uliczki miasteczka.

Rozejrzałam się dookoła. Nikogo nie widziałam. Słyszałam tylko szum wiatru i nic poza tym.- a może już tu nie przychodzi? - powiedziałam do siebie.

W końcu minęło już kilka lat od tragedii.

Zatrzymałam się i nie namyślając się długo, acz ostrożnie zaczęłam się skradać w kierunku skąd dobiegały hałasy. Opierając się o ścianę szłam po cichu. Nie mogli mnie usłyszeć. Po chwili byłam dostatecznie blisko, że mogłam ich słyszeć.

- Jesteś pewien?

- Tak.

- Uchiha za bardzo podskakuje.- burknął baryton.

- Masz rację.- przyznał piskliwy.

- Powiedź mu by się wtrącał do naszego handlu, bo zapłaci za to jak jego rodzina.- rzucił.

- Masz działkę?

- Mam.

- To dawaj.

- Dzięki za kasę.

- Teraz spadaj stąd.- zaczęłam się wycofywać. Nie miałam wyboru. Nie mogli mnie zobaczyć. Upadłam. Obaj to usłyszeli. Jeden z nich wyjrzał.

- Czekaj!!!!! - krzyknął piskliwy. Nie miałam zamiaru.

- Łap ją!!!!!! - wrzasnął baryton.

Pobiegli za mnie.

Wbiegłam do budynku. Musiałam się, gdzieś schować i to szybko. Szukałam bezradnie kryjówki, wiedząc, że liczy się każda sekunda.

Wtedy poczułam jak ktoś łapie mnie w talii i zatyka dłonią usta. Znieruchomiałam ze strachu. Złapali mnie już po mnie.

Próbowałam się wyrwać, kopałam nogami, ale bezskutecznie. Złapał mnie mocniej i wciągnął do swojej kryjówki. Modliłam się by mnie puścił. W końcu kopnęłam napastnika w krocze.

Znów położył mi rękę na ustach, ugryzłam go mocno. Chciałam by go bolało. Usłyszałam syk mężczyzny.

- Sakura, przestań ze mną walczyć to ja.- znieruchomiałam słysząc znajomy głos. Sasuke przeleciało mi przez głowę. Co on tu robi? Czyżby był wspólnikiem tych bandziorów? A może miał własny interes?

Zdjął mi rękę z ust.

- Co to ma znaczyć?- wysyczałam w jego kierunku.

- Ratuję ci tyłek.- odparł.

- Sama potrafię o siebie zadbać.

- Właśnie widziałem.- mruknął.

- Co masz na myśli?

- Złapaliby cię.

- Wcale nie.

- Mieli cię na celniku.

- Jasne.- prychnęłam.- byłam w gorszym opałach.- wypaliłam. Po chwili do mnie dotarło co powiedziałam. Przeklęłam, czasami mam za długi język pomyślałam. Oby nie zwrócił na to uwagi i mnie nie pytał o nic modliłam się.

- W gorszych opałach? - powtórzył i spojrzał na mnie. Niedobrze. Moje modlitwa się nie spełniła.

- Tak? A może ty mi powiesz co tu robisz? Też bym chciała wiedzieć co nieco o tobie.- rzuciłam zaczepnym tonem. 

- Nie mogę ci powiedzieć.- rzekł poważnym tonem.

- A to dlaczego? - spytałam.

- Nie mogę i już..

- W końcu spokój.- do moich uszu doszły głosy prześladowców.

Zastygłam w bezruchu. Musiałam być cicho i to bardzo. Uchiha złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie. Nie szarpałam się ani nie wyrywałam, choć aż się o to prosiło.

- Pójdziemy inną drogą.- oświadczył.

- Jaką inną? - zdziwiłam się.

- Chodź.- odwrócił się i ruszył w głąb budynku. Westchnęłam i poszłam za nim. Podszedł do ściany i złapał za deski, które były obluzowane. No tak, mogłam się domyślić, że jest tu ukryte przejście.

- Kto je zrobił? - zapytałam.

- Ja.- odparł.

- Ty? - to mnie zaskoczyło.

- Tak.- Wyjął pięć desek. Dostrzegłam dość dużej wielkości dziurę, która biegła w kierunku północnym.

- Będziesz musiała po niego [po skuter] pójść.

- Wcale nie. Zaparkowałam go na jakimś placu.

- Wiem, gdzie to jest.- czułam się dziwnie. Nie wiem dlaczego. Szliśmy korytarzem dobrze wykopanym.

- Wykonałeś kawał dobrej roboty.- dotknęłam gładkiej powierzchni.

- Uuu..- zagwizdał.

- Co?

- Pierwszy raz powiedziałaś mi komplement.- roześmiał się. Otworzyłam usta by zaprzeczyć, ale zaraz je zamknęłam. Miał rację.

- Nie wyobrażaj sobie za dużo.- mruknęłam.

- Zawsze wszystko zepsujesz.- westchnął.

- Co? - oburzyłam się. Jeszcze takiego czegoś z żadnych ust nikogo nie usłyszałam.- ja nie kazałam ci odgrywać Supermana.- dodałam zła.

- Nie o to mi chodziło.

- To co? - naprawdę nie rozumiem logiki mężczyzn.

A Sasuke był jednym niewiadomym.

Nigdy nie mogłam wiedzieć co zrobi i co powiem.

Westchnął. 

- Nigdy cię nie zrozumiem.- mruknął. 

- Nawzajem.- powiedziałam. On nie rozumiał mnie, a ja jego. Ale co się dziwić. Oboje mieliśmy sekrety i żadne z nas nie zamierzało się z nimi dzielić nikomu.

- Zaraz korytarz powinien się rozwidlać.- oświadczył. Nie odpowiedziałam tylko patrzyłam naprzód, czekając, aż stąd wyjdziemy. I rzeczywiście po chwili dostrzegłam skrzyżowanie. Zatrzymałam się. Korytarz, którym szliśmy rozdzielał się na trzy części: lewą, prawą i prostą.

- Którędy? - spojrzałam na Uchihę. W zamyśleniu przyglądał się rozwidleniom.

- Dawno już tędy nie szedłem.- wyznał. No pięknie pomyślałam z ironią. Bohater, który mnie ratuje i wykopał te korytarze nie wie, gdzie mamy teraz iść.

- Przecież sam mówiłeś, że sam wykopałeś ten tunel.- przypomniałam mu.

- No tak, ale to było już dawno.- patrzył na wszystkie tunele.

- Więc którędy? - zaczynałam się już niecierpliwić. 

- Chwila.- wymamrotał.- muszę pomyśleć.- dodał. Ile można się zastanawiać? przemknęło mi przez myśl.

- Tędy.- rzekł i skręcił w prawo. Ruszyłam za nim. Nie znałam tych tuneli, więc musiałam mu zaufać.

[...]

- A skąd niby to wiesz? Przecież sam mówiłeś, że nie szedłeś tędy już parę lat temu.- powiedziałam.

- Ale ty jesteś upierdliwa. Żadna dziewczyna jaką kiedykolwiek spotkałem, a było ich wiele to nigdy jeszcze nie marudziła i gdyby byłaby w twojej sytuacji to piszczałaby ze szczęścia.- szedł dalej.

- Posłuchaj.- zaczęłam.- ja różnię się od tych pustych lalek, które mają biust z operacji plastycznej.- dodałam.

 

- Bo ty lubisz się bawić w bohatera. To sprawia ci to przyjemność.- oznajmiłam.

- To dobra, przecież cecha.

- To jakiego ty chcesz faceta? - zamarłam. Czy mi się zdaje czy on próbuje mnie wypytać o ideał chłopaka? przemknęło mi przez myśl.

- A po co ci to wiedzieć? - zapytałam podejrzliwie.

- Tak chcę wiedzieć.- wzruszył ramionami.

- A ty jaki typ chcesz dziewczyny?

- Taka, która będzie mnie kochać za to jaki jestem, a nie za sławę czy pieniądze.- wyjaśnił. No dobra pomyślałam skoro on mi powiedział to ja też muszę się zreflektować.

- Droga wolna.- usłyszałam. Jego nogi zniknęły w dziurze.

- Czas na mnie.- zaczęłam się wspinać po drabince. Po chwili poczułam jak ktoś łapie mnie w talii i stawia na powierzchni. Musiałam przyznać, że uścisk ma mocny.- nie trzeba było.

- Gdzie masz skuter? - doskonała strategia. Zmienił temat by nie odpowiedź na moje oskarżenie.

- Hmm...- rozejrzałam się. Dostrzegłam klomb jakiś kwiatów. Znajdowaliśmy się już w strefie zabudowania. Widziałam zaniedbane domy i graffiti na różnych budynkach.

- Teraz ty nie wiesz? - zakpił. Zignorowałam jego wypowiedź. W końcu dostrzegłam znajomy placyk.

- Tam.- wskazałam palcem.

- Nie pokazuje się palcem.- skarcił mnie.

- Idziemy.- ruszyłam w kierunku placyku. Po kilku minutach doszliśmy do niego. Rozejrzałam się. W końcu dostrzegłam swój skuter. Bez pożegnania podeszłam do niego. Na szczęście nikt go nie ukradł i nie porysował.Wsiadłam na niego i odpaliłam silnik. Mruczał jak kot. Miałam właśnie ruszać, gdy zasłonił mi widok.

- Co to jest? - spytałam. Zrobiło mi się niedobrze na widok czerwonej grudki.

- To mysz.- wyjaśnił. Mógł mi tego oszczędzić. Przyjrzałam się uważnie gryzoniowi, a raczej tego co z niego zostało. Widziałam jej wnętrzności, poskręcane i zmiażdżone. Sierść przylegała do asfaltu.

Czarne oczka były martwe, pyszczek miała otwarty, widziałam rząd malutkich, ostrych zębów.

Ogon oddzielony od ciała zwierzątka leżał nieopodal. Żołądek podszedł mi do gardła. Chyba na śniadanie nic nie zjem przemknęło mi przez myśl. 

- Kto to zrobił? - wyrzuciłam z siebie.

- Łowcy.- rzucił.

- Słucham? - spojrzałam na niego.

- Tutejszy gang. To oni tak potraktowali tego gryzonia.- kopnął zwłoki adidasem jak najdalej od nas. To przestroga dla tych, którzy się tu zapuszczą.- dodał.

- Nie. Więcej tu nie przyjdziesz. Zrozumiałaś? - podszedł do mnie i złapał mnie boleśnie za nadgarstek, ale nie zamierzałam nawet pisnąć.

- Puszczaj mnie!!! - ryknęłam, próbując wyrwać ramię.

 

- Sakura jak ty wyglądasz? - to były pierwsze słowa mojej przyjaciółki, gdy mnie zobaczyła. No pięknie. Jak mój tata pomyślałam. Wiedziałam, że nie wyglądam zbyt ładnie. Raczej jak straszydło. Podkrążone oczy, włosy jakby straciły swój blask, a ja sama byłam zmęczona i nie kontaktowałam przez to ze światem.

- Hej.- przywitałam się z nią i usiadłam na krześle. Moja głowa wylądowała na ławce.

- Co ci się stało? - zapytała zatroskana.

[...]

- Uczyłam się.- skłamałam.

- Na dzisiejszy test z matematyki?

- Tak. mój ojciec nie jest zadowolony z moich ocen.

- Wiem co to znaczy.- na jej twarzy pojawił się ból. Przeklęłam w duchu. Na śmierć zapomniałam, że ojciec Hinaty nigdy nie jest zadowolony z osiągnięć swej córki, a dziewczyna naprawdę się stara, lecz dla niego to za mało. Ciągle na nią narzeka i upokarza. A ona chce by ją pochwali, zwrócił na nią uwagę, dał trochę miłości.

- Przepraszam. Nie chciałam cię urazić.

- Nic się nie stało. Nie chciałaś.- uśmiechnęła się wyrozumiale. To taka fajna dziewczyna. Dlaczego ten palant jej tata nie dostrzega jak ma wspaniałą córkę? Mój tata zawsze stara się mnie docenić, ale ostatnio coś mi wychodzi bycie posłuszną i grzeczną córeczką co źle na niego wpływa. Pomimo tego nie bije mnie ani niczego nie zabrania.